Ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια, συγγραφέας
Μέλος του Συνδέσμου Ψυχολόγων Κύπρου
Αρ. Επαγγελματικής άδειας: 24/677 (Ελληνική Δημοκρατία, Ε. Ε.)
Ατομική και οικογενειακή θεραπεία, συμβουλευτική σε θέματα ερωτικών σχέσεων, προσωπική ανάπτυξη.

Τοξικοί γονείς και απεξάρτηση

--

«Αγαπητή κ. Θέκλα, διαβάζω τακτικά τη στήλη σας και συγχαρητήρια για τις απαντήσεις που δίνετε. Νομίζω πως δε βοηθάτε μόνον αυτούς που σας στέλνουν το γράμμα κάθε φορά, αλλά και τους υπόλοιπους που διαβάζουν και τις δικές σας απόψεις.
Πήρα το θάρρος να γράψω κι εγώ το δικό μου πρόβλημα που με απασχολεί. Είμαι μια κοπέλα 33 χρονών. Αρκετά μορφωμένη θα έλεγα, κατέχω και μάστερ στον τομέα μου. Όταν σπούδαζα στην Ελλάδα, έκανα ψυχοθεραπεία για 6 μήνες επειδή αντιμετώπισα κατάθλιψη μετά από έναν χωρισμό. Τότε συνειδητοποίησα πως το μεγαλύτερό μου πρόβλημα ήταν η σχέση μου με τους γονείς μου, οι οποίοι είναι αυταρχικοί και προσπαθούν να ελέγχουν τα παιδιά τους επεμβαίνοντας στη ζωή τους. Η ψυχολόγος που έβλεπα τότε με βοήθησε να πάρω κάποιες αποφάσεις ώστε να προστατεύω τον εαυτό μου από τις επεμβάσεις τους. Ομολογώ πως αυτό με βοήθησε πολύ τότε.
Τώρα είμαι παντρεμένη και έχω ένα μικρό αγοράκι 6 μηνών. Δουλεύω πολλές ώρες τη μέρα και αναγκαστικά χρειάζομαι τη βοήθεια της μητέρας μου που πρόσφατα αφυπηρέτησε. Το πρόβλημά μου όμως είναι πως κάθε μέρα όταν πάω να πιάσω το μωρό, πάντα κάτι θα μου πει και θα τσακωθούμε. Για το ντύσιμό μου, πως πάχυνα, πως δεν ταΐζω καλά το μωρό κλπ. Περιττό να σας πω πως κάθε μέρα κάνω νεύρα! Νόμιζα πως είχα ξεφύγει από την κυριαρχία της, αλλά φαίνεται πως πάλι την έπαθα. Ήταν εύκολο παλιά να την αποφεύγω επειδή δεν την είχα ανάγκη. Τώρα όμως που αναγκαστικά τη συναντώ καθημερινά δεν ξέρω πως να το αντιμετωπίσω. Υπάρχει τρόπος να ακούω ο,τι μου λέει και να διατηρώ την ψυχραιμία μου; Δεν είναι εύκολο να πάρω αλλού το μωρό. Τα χρήματα δεν είναι αρκετά. Και επιπλέον, πρέπει πάντα να αποφεύγεις τους δικούς σου για να μη γίνεσαι χάλια; Δεν μπορούμε να είμαστε σε επαφή μαζί τους και ταυτόχρονα να διατηρούμε την ισορροπία μας; Πώς γίνεται αυτό;»

Απάντηση:
Φίλη μου, σ' ευχαριστώ πολύ τόσο για τα καλά σου λόγια, όσο και για το θέμα που φέρνεις στη σελίδα μας! Είναι κάτι που με προβληματίζει κι εμένα αυτήν την εποχή. Νομίζω πως είναι το επόμενο στάδιο της απεξάρτησης από τους «τοξικούς» γονείς αυτό που ζητούμε. Να μπορούμε δηλαδή να ερχόμαστε σ' επαφή μαζί τους χωρίς να ταραζόμαστε.
Όπως κι εσύ ανακαλύπτεις είναι κάτι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί. Ίσως κι επειδή κουβαλούμε τόσες πολλές αρνητικές εμπειρίες στη μνήμη μας από την παιδική και εφηβική μας ηλικία, που τότε είχαν και περισσότερη εξουσία πάνω μας εκ των πραγμάτων. Έτσι με κάθε καινούριο «πλήγμα», ξυπνούν μέσα μας και όλα τα προηγούμενα, τα οποία είναι πολύ δύσκολο να ξεχάσουμε, να βγάλουμε εντελώς από το μυαλό μας. Επειδή πρόκειται ακριβώς για τους γονείς μας και ιδιαίτερα για τη μητέρα μας, που είναι το πρώτο πλάσμα με το οποίο συνδεόμαστε τόσο βαθιά.
Τι θα γίνει λοιπόν; Όπως λες κι εσύ είμαστε άραγε καταδικασμένοι να υποφέρουμε εσαεί;
Νομίζω πως υπάρχουν λύσεις. Πρώτα απ' όλα αποφεύγουμε τις αχρείαστες συζητήσεις, εφόσον δεν τις αντέχουμε. Αποφεύγουμε δηλαδή να βάζουμε τον εαυτό μας σε κίνδυνο. Στην περίπτωσή σου λες πως αναγκαστικά συναντάς καθημερινά τη μητέρα σου, λόγω του μωρού. Και ότι είναι αδύνατον οικονομικά να προσέχει κάποιος άλλος το μωρό. Μήπως είναι αδύνατο και ψυχολογικά; Τώρα που έγινες εσύ μάνα μήπως προσπαθείς να τα ξαναβρείς με τη μάνα σου ή να την εκδικηθείς φορτώνοντας της το μωρό; Λες πως τώρα αφυπηρέτησε. Μήπως έχει κι αυτή ανάγκη να ξεκουραστεί τώρα και να ησυχάσει και η φροντίδα ενός μωρού την κουράζει κι έτσι ξεσπά πάνω σου με πλάγιο τρόπο; Ψάξε μέσα σου να βρεις τι συμβαίνει υποσυνείδητα στη σχέση σας τώρα. Ίσως χρειάζεται να πάρεις άλλους 6 μήνες ψυχοθεραπείας για να την εξυγιάνεις περισσότερο και ειδικότερα να απεκδύσεις την μητέρα σου από την ψυχολογική εξουσία που εσύ η ίδια της δίνεις πάνω σου. Και όντως αυτό το δεύτερο στάδιο στη σχέση μας με τους γονείς μας το περνούμε όταν κάνουμε κι εμείς δικά μας παιδιά. Και τότε βάζουμε σε καινούρια θέση τους γονείς μας. Δεν είναι πλέον οι ισχυροί κι εμείς οι ανυπεράσπιστοι. Είμαστε πια όλοι ενήλικες. Αυτή η πεποίθηση μας βοηθά να ισορροπήσουμε.

 



Περισσότερα Γράμματα




Μοιράσου το!

Ελάτε
σε επαφή


Πατήστε Like στη σελίδα μου στο Facebook


Πατήστε Like στη σελίδα της εκπομπής


Γνωστοποιήστε
την ιστοσελίδα μου